Er was eens een land hier heel heel dichtbij. Een land als alle andere, met grenzen, wegen en mensen. En toch was het anders. Anders omdat anders niet bestond in dit land. Er waren geen andere netwerken, andere managers, andere ondernemers of andere mensen. Anders bestond simpelweg niet omdat normaal en gewoon ook niet bestonden. Wat er wel was, was ruimte. Heel veel ruimte voor iedereen om zichzelf te zijn, zichzelf te ontwikkelen en waarde toe te voegen.

Boven de poorten die toegang gaven tot dit land hing overal dezelfde zin: ‘Treed binnen zoals je bent’. Er waren ook wel eens meningsverschillen in dit land, tuurlijk waren er ook wel eens meningsverschillen. Maar deze gingen altijd over de inhoud, grote belangrijke onderwerpen als gezondheid, welzijn en milieu. En nooit over; wie iemand was of wellicht misschien eventueel zou kunnen zijn.

De bewoners van dit land wisten dat het niet overal zo was geregeld als in hun land. Dat wisten ze omdat er wel eens kranten flarden de grens over waaiden. Dan lazen ze dingen als ‘Kansloze asielplaag ongehinderd verder’ of ‘Vrouw als korpschef ongeschikt’ of ‘Wij zijn hier de baas!’ en ‘De multiculturele samenleving is mislukt’.

Omdat ze deze berichten ongelofelijk vonden en niet zo goed wisten wat ze ermee moesten, bouwden ze een grensmuseum waar ze de berichten tentoonstelden en kinderen leerden en aanmoedigden om erover te debatteren.  Om zo hun meningen over menselijkheid, empathie, gelijkheid en respect aan te scherpen.

En zo leefden deze mengelmoes van zienswijzen en stemmen nog lang, lang en tevreden in een land hier heel heel dichtbij.

Wij zitten hier vanavond bij elkaar omdat we allemaal op de een of andere manier geloven in – en werken aan alles – waar dat land hier heel heel dichtbij voor staat.

Tijdens de netwerkbijeenkomsten en diners die we organiseren met The Other Network en vanavond hier de zaal in kijkend zie ik een glimp van waar het verhaal – dat ik jullie net heb verteld – voor staat. Dan zie ik een glimp van een diversiteit die vanzelfsprekend is. Dat is het helaas nog niet. Misplaatste eeuwenoude mechanismen van uitsluiting en privilege zijn hardnekkig. Om dat soort mechanismen om te smeden naar een betere realiteit voor iedereen heb je vuur, passie en wilskracht nodig. Ieder van de genomineerden belichaamt dit vuur, deze passie en die wilskracht. Ieder van jullie in het publiek doet dat ook.

Je hebt echter niet alleen vuur, passie en wilskracht nodig, je moet ook zichtbaar zijn. Heel zichtbaar, zo zichtbaar dat niemand meer om je heen kan.

Zo zichtbaar dat je niet meer zogenaamd niet gevonden kan worden.

Zo zichtbaar dat je in je beste schoenen op het bordes staat.

Zo zichtbaar dat je niet meer onderdeel hoeft te zijn van een multiculturele businessclub die de zichtbaarheid van multiculturele professionals wil vergroten.

Zo zichtbaar dat je normaal en gewoon wordt… wow, wow, wow, ho stop, we moeten natuurlijk niet doordraven.

The Other Network is een tussenstap naar deze nieuwe realiteit. Naar dat land hier heel heel dichtbij, waar mensen geen verbale en fysieke muren tussen elkaar bouwen. Waar mensen zich niet laven in verschillen en hun culturen beschermen als buldogs.

Wij zijn er om diversiteit zo zichtbaar te maken dat het voor iedereen vanzelfsprekend wordt.

Totdat, wat wij hier samen als The Other Network belichamen vanzelfsprekend is.

The Other Network heeft waarde, niet alleen omdat het mensen met elkaar in contact brengt die zaken met elkaar kunnen doen of elkaar verder kunnen helpen, maar omdat we al verbindend de toekomst stukjes dichterbij brengen.
Een toekomst waar mensen worden gezien zoals ze zijn, zonder labels en zonder vooringenomenheid. Een toekomst met minder struggle, minder vooroordelen, meer connectie.

Diversiteit als vanzelfsprekendheid. Wij voegen de daad bij het woord. Wij organiseren bijvoorbeeld nu mentor projecten voor de jeugd. En we gaan een road-show opzetten langs basisscholen met  rolmodellen die hun verhalen delen met scholieren.

Jullie kunnen helpen door je bij The Other Network aan te sluiten, door mentor-uren te doneren aan jongeren… en door het gedachtegoed van diversiteit als vanzelfsprekendheid te verspreiden.
Zichtbaar te maken.

Diversiteit als vanzelfsprekendheid, een nieuwe realiteit creëren zoals in dat land hier heel heel dichtbij. Mooie woorden, geen sprookje.
Als we het echter bij woorden laten kan dit verhaal wel in de geschiedenisboeken verdwijnen als een sprookje.

Woorden zijn belangrijk, woorden hebben een scheppend vermogen, maar woorden betekenen vrij weinig als er geen acties aan verbonden worden, als er niets gedaan wordt.

Als The Other Network zijn we te vaak getuige van organisaties en overheden die theoretisch snappen waarom diversiteit van belang is… maar het niet belangrijk genoeg vinden om er echt iets aan te doen! Niet voelen waarom er verandering nodig is. Ze geven wel hun steun, hun theoretische steun. Maar theoretische steun is geen steun, net zoals dat theoretisch activisme… geen activisme is.

Wij geloven met al het vuur, de passie en de wilskracht die we in ons hebben…. in het zakelijke en maatschappelijke belang van wat we doen. Wij geloven in het verhaal, in die nieuwe realiteit en proberen met alles wat we doen zoveel mogelijk mensen mee te krijgen.

Het is aan ons, zoals we hier vanavond zitten en zoals wij ons door het leven bewegen, het is aan ons om BV en Bestuurlijk Nederland dat doorkijkje naar de toekomst te laten zien en te laten voelen. Wij zijn de doorgang naar dat land hier heel heel dichtbij. Wij. Het is aan ons.

Dus laten we samen werken, samen strijden. Want ergens hier heel heel dichtbij wacht een beter en vanzelfsprekend land op ons.